Hoe het bouwen van je website kan leiden tot een existentiële crisis

Het begon allemaal met een experiment: kan ik met behulp van AI een website bouwen? Het was logisch om daarvoor mijn eigen website te gebruiken. Die simpele one-pager was ook echt wel aan een update toe. En dus ging ik vrolijk aan de slag. Eerst de boel technisch aan elkaar zien te knopen en dan prompten maar.

Hoe magisch was het om de dingen die ik in mijn hoofd had werkelijkheid te zien worden op het scherm. Mijn homepage had dan ook al vrij snel een geheel nieuw design. Lelijk en totaal generiek, dat wel, maar dat was een zorg voor later. Eerst moest ik de inhoud helder krijgen.

En daar begonnen de problemen…

Want ja, als ik dan toch een nieuwe website voor mezelf aan het bouwen was, dan kon het maar beter een goeie website zijn. Eentje waar ik mijn toekomstige klanten met een gerust hart kon ontvangen. Vraag één werd dus: wat bied ik die klanten eigenlijk precies aan? De vraag daarna: wie zijn dan mijn klanten? Het was een serieuze dag, dus ik kwam tot een serieus aanbod en tot serieuze klanten. En dat leidde tot een serieus uitziende zakelijke site.

Oftewel: een dertien-in-een-dozijn zakelijke-diensten-aanbiedsite.

Tien minuten was ik tevreden.

En toen begon het te knagen. Want ja, ik ben zeker een serieuze zakelijke tekstschrijver, maar… ik ben ook een creatief, een dromer en een tekenaar. En die zag ik helemaal nergens terug. ‘Hoeft toch ook niet?’ hoor ik mijn vele lezers denken. Nee, misschien niet, maar ik voelde me steeds slechter bij de plechtige pagina’s met daarop keurig en efficiënt mijn aanbod uiteengezet.

En dus pakte ik een ouderwets vel papier en een pen om eerst eens even duidelijk te krijgen wat ik dan allemaal nog meer wilde uitstralen, meegeven, showcasen, hoe je het noemen wil. En natuurlijk drong zich daarbij dan weer onmiddellijk de gedachte op: waarom moet ik eigenlijk dingen laten zien, waarom moeten mensen in vredesnaam weten wie en wat ik allemaal nog meer ben? Wat bén ik voor iemand?

Uiteindelijk nam ik, na heel wat gesoulsearch, genoegen met een simpel: geen idee, maar blijkbaar wil ik dat.

Goed, mijn site moest dus een mix worden van creatief en business. Mijn kaartenwinkel moest een plek krijgen, mijn tekeningen, mijn schrijfsels én mijn diep-zakelijke kant voor serieuze klanten.

Kortom: het werd een onduidelijke brei van vaag aanbod. Een site waar iedereen die op zoek is naar een serieuze tekstschrijver gillend van wegklikt. Niet handig dus. Misschien zat er niets anders op dan twee websites te gaan bouwen en onderhouden. Maar daar werd ik ook al niet vrolijk van. Ik was inmiddels sowieso van opgewekt enthousiasme afgegleden naar een existentiële crisis: wie ben ik in vredesnaam? En waarom kan ik niet gewoon onder één dak passen?

Toen ik me dat afvroeg, viel ineens het kwartje. Natuurlijk pas ik wel onder één dak! Ik moest gewoon twee kamers bouwen. Eentje puur zakelijk en eentje puur… onzakelijk!

Vanaf dat moment werd het weer leuk. Want zodra de plattegrond duidelijk was en de muren stonden, kon ik beginnen met het inrichten. Hoe kon ik twee totaal verschillende ruimtes zo vormgeven dat ze net als ik op zichzelf stonden, maar toch bij elkaar hoorden?

En dat is gelukt: in huize Suuzzzz.nl wonen mijn zakelijke en mijn onzakelijke kant gewoon gezellig samen, in een jaren-70-interieur waar ik vrolijk van word. En jij hopelijk ook, welke deur je ook neemt.