Snuffelen

Elke ochtend heb ik een kleine afspraak met mijn moeder. Mijn moeder, in de vorm van een kleine vierkante sporttas vol met sokken. Keurig in elkaar gevouwen. Ik denk wel 100 paar. Grijze, blauwe, witte en gestreepte, allemaal keurige sokken. En allemaal met dat vreemde luchtje dat de kleding van mijn moeder met zich meedroeg. Alsof het in een donkere oude houten net te vochtige kast had gelegen. Ik had een hekel aan dat luchtje, het deed me denken aan minder fijne tijden in een minder fijn huis.

Maar goed, elke ochtend, als ik mijn kleren aan heb, dan pak ik de sporttas van de grond, zet hem op mijn bed en begin te neuzen. Welk paar past vandaag het best. Ik doe dit nu al een maand of anderhalf en, net als met Engelse drop zijn mijn lievelingskleuren er inmiddels tussenuit gevist. Dus nadat ik alle witte sportsokken eruit had gefilterd, ben ik nu overgestapt op grijze sokken. Hierna moet ik geloven aan het gestreepte of donkerblauwe soort. Ik kijk er niet naar uit, maar toch ook niet tegenop.

Het is namelijk een heel dierbaar moment voor mij, een momentje met mijn moeder, iets dat we nog samen kunnen delen. Een warm gevoel, met een vleugje verdriet, gemis, weemoed en was het maar.

Hoe ontzettend hard had ik mezelf uitgelachen als ik twintig jaar, tien jaar, een jaar geleden, had geweten dat ik tegenwoordig elke ochtend even geniet van en ruik aan de sokken van mijn moeder.