Dag kleine dingetjes.

Nadat we een maand of twee geleden alle parels, schatten en herinneringen uit de spullen van mijn moeder hebben gesorteerd, bleef er nog een atelier-zolder vol spullen over. Schilderijen, boeken, schildermaterialen, pigmenten, maar vooral: heel veel ‘dingetjes’.

Dingetjes die in een klein blikje waren bewaard, of in een houten doosje, of in een vaasje. En met dingetjes bedoel ik: kleine stukjes oud aardewerk, muntjes, een plastic poppetje, een roze lintje, een oude knikker, een ringetje, een piepklein gebeeldhouwd figuurtje en ga zo maar door.

Dingetjes die meerdere decennia en verhuizingen doelbewust hebben overleefd. En daar sta je dan. Peinzend over een zorgvuldig in bubbeltjesplastic verpakt aardewerken dienblaadje met daarop weer allemaal van die dingetjes. Verpakt in bubbeltjesplastic!  In een doos gestopt, klaar voor de volgende verhuizing waar ze zo naar uitkeek. Eén voor één pak ik ze op, en vraag me af wat ze betekenden voor haar. Was dit een stukje aardewerk dat ze tijdens haar jeugd in het centrum van Amsterdam had gevonden? Een klein schelpje van een eerste liefde? Een muntje dat geluk had gebracht? Een dubbeltje, is het er misschien eentje van een speciaal jaar? En dat gekke yoda-achtige figuurtje?

Ik kom er nooit meer achter, en ik kan me haast niet voorstellen dat ze het zelf allemaal nog had kunnen navertellen. Honderden ‘dingetjes’ die ze verzamelde in de vijvenzeventig jaar dat ze op deze aarde rondwandelde.

De vraag is weer: bewaren of loslaten?

En ik weet het inmiddels, ik kan en wil het niet allemaal bewaren. Al die spullen waar al die mensen waar ik van hield van hielden.

Soort van vastberaden open ik dus de prullenbak en laat alle dingetjes die op het kleine aardewerken dienblaadje liggen, één voor één in de vergetelheid verdwijnen.

Dag kleine, betekenisvolle kruimeltjes.