En toen… was ik leeg

Natuurlijk, wie mij kent zag het van verre aankomen. Ik niet, uiteraard. Nou ja, soms wel, maar soms had ik een dag dat alles even liep, dat ik grip had, geen stress voelde. Niet zo oneindig alles overheersend moe en leeg was.

En nu, na het eerste weekend dat ik niet bezig hoefde te zijn met het overlijden van mijn moeder, het cremeren, uitstrooien, uitzoeken, opruimen en wat al dies meer zij… Nu ben ik op. Nog een kleine week te gaan voor ik drie weken vakantie heb. En ik voel me als een leeggelopen ballon.

Mijn zenuwen zijn overprikkeld. Mijn huis is een puinbak. Mijn energie is nul. Mijn tolerantie min tien. Gelukkig gaan we over een week weg van hier, maar de laatste week voor de vakantie, die staat niet bekend als de meest ontspannen week. Hoe kom ik hem in vredesnaam door vraag ik me haast paniekerig af.

Oh ja. Kleine stapjes.

Dus ik heb net mijn keukenlades uitgemest. De laatste paar maanden heb ik alles er lukraak in gegooid. Totaal niet belangrijk, komt later wel weer.

Komt later wel weer. Terwijl ik het schrijf verschuift er iets in mij.

Komt later wel weer.

Later, als in: als alles weer een beetje tot rust begint te komen.

Maar, is later dan misschien nu begonnen? Ben ik in later aanbeland, zonder dat ik er erg in had? Is dit het later waarin ik langzaam weer mijn lades, mijn huis en daarmee mijn hoofd en energie terugkrijg?

Ik voel een sprankje hoop binnensijpelen.

Ik geniet er voorzichtig van. Als er nog sprankjes mogelijk zijn… dan komt het misschien toch wel weer goed met mij.