Vasthouden of loslaten?

Vasthouden of loslaten? Dat is het thema waar ik enorm mee bezig ben de laatste tijd. En dat varieert van materiele dingen tot mensen tot gedrag tot gevoel. Zo wil ik af van het gevoel dat ik geen tijd heb. Van het gevoel dat ik mensen tekortschiet. En wil ik vasthouden aan wie ik ben, de mensen dicht om me heen, mijn huis.

Mijn huis dat vol staat met spullen waarvan misschien wel de helft ooit van mensen was die er niet meer zijn. Ik hou ze in leven. Mijn heiligdommen. Het dienblaadje, de schilderijen, de stoel, het tafeltje, de lepel van mijn opa. De kapotte naaimachine, de naaimand, de kookboeken, de columns, de beeldjes, de foto’s en de kleren van mijn oma. De antieke spulletjes, de kast, de diaprojector én het diascherm van mijn tante. En nu dreigen daar nog veel meer, veel te veel, spullen bij te komen. Van mijn moeder. Want ook zij is er sinds kort niet meer.

Niet gek dus misschien dat ik zo bezig ben met het thema vasthouden en loslaten. De spullen van mijn moeder die wachten op het eindoordeel: weg of bewaren. En dan kijk ik om me heen in mijn eigen huis en denk ik: maar wie wil dit straks allemaal als ik er niet meer ben? Voor wie bewaak ik dat bijzondere antieke vogelkooitje nu al meer dan 30 jaar alsof mijn leven ervan afhangt? Wat is het waard, wat betekent het nog? Ik vroeg mijn zoon van 24 wat hij zou willen bewaren als ik er niet meer ben. Het was lang stil voordat hij zei dat hij wel het schilderij dat mijn opa van mij maakte wilde hebben. En nog wat later dat hij wel graag mijn puberdagboeken en de liedjes die ik schreef wilde hebben.

Dat raakte me diep. Want dat zijn precies de dingen waarin ík zit. Die echt uit mij zijn gekomen, over mij gaan. En al die dingen die ik al zo lang met me meezeul staan stuk voor stuk voor de mensen van wie ik eindeloos veel heb gehouden. Maar het is genoeg, ik zit te vol. Tijd om de last van het vasthouden los te laten.

Morgen ga ik naar het huis van mijn moeder. Mijn voornemen is om niet meer te bewaren dan wat ik in één verhuisdoos kwijt kan. Oogkleppen op, verstand op 100.

Ik wil niet stoppen met vasthouden. Maar ik wil wel veel meer loslaten.